Makale

Günümüz çalışma hayatında giderek artan bir sorun olan psikolojik taciz, diğer adıyla mobbing, bireylerin iş yerinden uzaklaşmasına ve ciddi psikolojik hasarlar almasına yol açabilen sistematik bir eylemdir. Türk hukuk sistemine bakıldığında, mobbing olgusu ile mücadele etmek amacıyla çeşitli hukuki dayanakların oluşturulduğu görülmektedir. Özellikle 2000'li yılların başından itibaren hukuk literatürümüze giren bu kavram, çalışanların maddi ve manevi bütünlüğünü korumayı hedefleyen yasal düzenlemelerle desteklenmektedir. İş sağlığı ve güvenliği disiplininin ayrılmaz bir parçası olan bu psikososyal risk faktörü, hukuk pratiğinde hem tazminat hem de ceza davalarına konu olabilmektedir. Çalışanların maruz kaldığı sistematik ve kasıtlı dışlama, aşağılama ve yıldırma politikaları, sadece etik bir ihlal değil, aynı zamanda mevzuatımızda karşılığı olan hukuka aykırı bir fiildir. Bu bağlamda, Türk ceza ve iş hukuku çerçevesinde çalışanın korunması ve işverenin sorumluluklarının belirlenmesi büyük bir önem taşımaktadır.

İş Kanunu Kapsamında Psikolojik Taciz ve İşveren Sorumluluğu

Türk iş mevzuatı detaylı bir şekilde incelendiğinde, 4857 sayılı İş Kanunu metninde işçilere yönelik psikolojik tacizi doğrudan tanımlayan ve yasaklayan açık bir ibarenin bulunmadığı görülmektedir. Ancak bu durum, mağdurların hukuki korumadan yoksun olduğu anlamına gelmez. Kanunda, psikolojik taciz niteliğindeki hukuka aykırı davranışların yaptırıma bağlanmasından söz edilmekte ve çalışanların iş yerlerinde maruz kalabileceği bu tür davranışlar karşısında işverenlerin sorumluluk almasına dönük hükümler yer almaktadır. İşverenler, iş yerinde sağlıklı ve güvenli bir çalışma ortamı sağlamakla mükelleftir. Bu yükümlülük, sadece fiziksel tehlikeleri değil, mobbing gibi psikososyal riskleri de kapsar. Eğer bir çalışan sistematik şekilde aşağılanıyor veya yıldırma politikalarına maruz kalıyorsa, bu durum işverenin koruma borcuna aykırılık teşkil eder ve çalışana iş sözleşmesini haklı nedenle feshetme ile tazminat talep etme hakkı verebilir.

Türk Ceza Kanunu'nda (TCK) Mobbingin Yeri ve Yaptırımları

Ceza hukuku perspektifinden yaklaşıldığında, Türk Ceza Kanunu kapsamında mobbingin bir suç olarak ele alındığı ve ciddi cezai yaptırımların uygulandığı görülmektedir. TCK’nın 96. maddesi uyarınca, iş yerinde uygulanan sistematik psikolojik şiddet ve yıldırma eylemleri eziyet suçu kapsamında değerlendirilebilmektedir. Eylemin eziyet suçu boyutuna ulaşmadığı veya bu kapsamda değerlendirilmediği durumlarda dahi failler cezasız kalmamaktadır. Hukuki uygulamalarda mobbing niteliğindeki eylemler; hakaret, özel hayatın gizliliğini ihlal, tehdit ve çalışma özgürlüğünün ihlali gibi çeşitli suç türleri üzerinden kamu davasına konu edilebilmektedir. Bu doğrultuda, mevzuatın ilgili maddeleri gereğince psikolojik taciz uygulayan yöneticilerin veya çalışma arkadaşlarının cezalandırılması mağdurlar tarafından talep edilebilmektedir. Mahkemelerce verilen emsal kararlar, mobbing uygulayan faillerin hukuki yaptırımlarla yüzleşmesini sağlayarak bu suçun işlenmesini caydırıcı bir etki yaratmaktadır.

Diğer Yasal Düzenlemeler ve Başbakanlık Genelgesi

Türk hukukunda mobbing ile mücadeleyi güçlendiren çeşitli yasal dayanaklar ve idari metinler mevcuttur. Psikolojik tacizin engellenmesi ve mağdurun korunması amacıyla başvurulan temel mevzuatlar şu şekildedir:

• Türkiye Cumhuriyeti Anayasası: Temel hak ve hürriyetler bağlamında kişisel dokunulmazlığı güvence altına alır.
• Türk Medeni Kanunu: Kişilik haklarına yapılan haksız saldırılara karşı koruma ve yaptırım imkanı sunar.
• Yeni Borçlar Kanunu: İşverenin işçinin kişiliğini koruma borcunu düzenler ve ihlali durumunda manevi tazminat hakkı doğurur.
• Mobbing Genelgesi: Başbakanlık tarafından yayımlanan İş Yerinde Psikolojik Tacizin Önlenmesi genelgesi, fiili net bir şekilde tanımlar.

Bu düzenlemeler, bireyin onuruna, saygınlığına ve kişilik haklarına yapılan sistematik saldırıları engellemekte ve mağdurlara hukuki koruma sağlamaktadır. Böylece, kamu ve özel sektördeki tüm çalışanların maddi ve manevi bütünlüklerinin korunması yasal güvence altına alınmış olmaktadır.