Makale

Günümüzde teknolojinin ve internetin hızla gelişmesi, kişisel verilerin işlenmesi ve muhafazası süreçlerini köklü bir şekilde değiştirmiştir. Bu dijitalleşme süreci, kişisel verilerin korunması ihtiyacını artırırken, aynı zamanda veri işleme suçları kavramını hukuk sistemimizin merkezine taşımıştır. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu, kişisel verilerin hukuka aykırı olarak kaydedilmesini, başkalarına verilmesini, yayılmasını, ele geçirilmesini ve kanunların öngördüğü süreler geçmesine rağmen yok edilmemesini açıkça suç olarak düzenlemiştir. Özellikle dijital takip ve siber eylemler neticesinde işlenen bu suçların aydınlatılmasında, failin tespiti ve eylemin ispatı büyük ölçüde dijital deliller aracılığıyla sağlanmaktadır. Ancak ceza muhakemesinde maddi gerçeğin ortaya çıkarılması amacıyla kullanılacak bu verilerin, hukuka uygun yöntemlerle elde edilmiş olması şarttır. Hukuka aykırı şekilde temin edilen veya manipülasyona uğramış dijital kayıtlar, ispat aracı olarak kabul edilemez. Bu bağlamda, veri işleme suçlarının tespiti ile dijital delillerin toplanması, korunması ve mahkemeye sunulması aşamaları, hukuk devleti ve adil yargılanma ilkeleri çerçevesinde titizlikle yürütülmesi gereken son derece teknik ve hukuki bir süreçtir.

Türk Ceza Kanunu Kapsamında Veri İşleme Suçları

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu, özel hayata ve hayatın gizli alanına karşı suçlar başlığı altında kişisel verilerin korunmasını güçlü bir cezai güvenceye bağlamıştır. TCK'nın 135. maddesinde düzenlenen kişisel verilerin kaydedilmesi suçu, belirli veya belirlenebilir bir kişiye ait her türlü bilginin hukuka aykırı olarak elektronik veya fiziki ortama aktarılmasıyla oluşur. Bu suç bir tehlike suçu olup, mağdurun somut bir zarara uğraması veya failin menfaat elde etmesi şartı aranmaz. Öte yandan TCK'nın 136. maddesinde yer alan verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçu, verilerin üçüncü bir kişiye USB bellek gibi fiziki yollarla ya da e-posta, bulut sistemleri veya sosyal medya gibi dijital mecralar üzerinden aktarılmasını ve yayılmasını cezalandırmaktadır. Yargıtay içtihatlarında, bir belgenin fiziksel olarak bulunduğu yerden alınması "ele geçirme", fotoğrafının çekilmesi ise "kaydetme" olarak değerlendirilmektedir. Ayrıca, kanunda öngörülen yasal saklama süreleri dolmasına rağmen verileri yok etmeme eylemi de TCK'nın 138. maddesi uyarınca bağımsız bir suç tipi olarak düzenlenmiştir.

Ceza Muhakemesinde Dijital Delillerin İspat Gücü

Bilişim sistemleri üzerinden veya mobil cihazlarla işlenen veri işleme suçlarının ispatında, klasik delillerin yerini büyük oranda sayısal delil (dijital delil) almıştır. Sayısal deliller, dijital ortamda bulunan, görsel veya işitsel kayıt olarak saklanan veri türleridir ve varlıkları genellikle teknik donanım veya yazılımlar aracılığıyla tespit edilir. Ceza muhakemesinde geçerli olan delil serbestisi ilkesi uyarınca, dijital deliller ispat aracı olarak kabul edilmektedir. Ancak bu verilerin doğası gereği manipülasyona, kopyalanmaya ve değiştirilmeye oldukça açık olması, delilin güvenilirliği sorununu gündeme getirmektedir. Bu nedenle, bir dijital dosyanın orijinal olup olmadığını, ne zaman oluşturulduğunu veya değiştirildiğini gösteren üst veri (metadata) incelemeleri ile hash değeri eşleştirmeleri, delilin mahkemede hükme esas alınabilmesi için zorunludur. Yargıtay uygulamalarına göre, usulüne uygun olarak elde edilmiş olsa dahi, içeriği teknik olarak tam doğrulanamayan ses ve görüntü kayıtları tek başına mahkûmiyet için yeterli görülmemekte, mutlaka başka delillerle desteklenmesi gereken "belirti delili" konumunda kabul edilmektedir.

Dijital Delillerin Hukuka Uygunluğu ve Delil Yasakları

Elde edilen dijital verilerin ceza yargılamasında kullanılabilmesi için, Anayasa ve kanun hükümlerine mutlak surette uygun olması gerekmektedir. Bir dijital kaydın hukuken geçerli bir ispat aracı olabilmesi için belirli şartları taşıması zorunludur. Bu şartlar, delil yasakları bağlamında mahkemelerin en çok incelediği hususlardır:

• Kanuni Yöntemlerle Elde Edilme: Delilin, mahkeme kararı veya iletişimin denetlenmesi gibi kanunda açıkça düzenlenen usullere uygun temin edilmesi şarttır.
• Gerçeği Yansıtma ve Bütünlük: Verinin, manipüle edilmeden, orijinal haliyle ve hash değeri sabitlenerek korunması gerekir.
• Olayı Temsil Etme Yeteneği: Delilin, iddia edilen veri işleme suçu veya maddi olayla doğrudan bağlantılı ve ispat kabiliyetine sahip olması zorunludur.
• Müştereklik ve Ulaşılabilirlik: Delilin, iddia ve savunma makamlarının incelemesine, yani silahların eşitliği ilkesi çerçevesinde tartışmaya açık, erişilebilir bir formatta mahkemeye sunulması gerekmektedir.

Özel Hukuk Kişilerince Elde Edilen Dijital Delillerin Durumu

Suçların aydınlatılmasında kamu otoritelerinin yanı sıra özel hukuk tüzel kişileri veya bireyler tarafından sağlanan kamera kayıtları, e-posta dökümleri veya ortam dinlemeleri de sıklıkla mahkemelere sunulmaktadır. Ancak özel şahısların, yetkili makam kararı olmaksızın veya meşru bir hukuka uygunluk nedeni bulunmadan gizli kamera ya da dinleme cihazlarıyla kayıt yapması bizzat özel hayata karşı suçlar kapsamında suç teşkil etmektedir. Bu şekilde üretilen dijital kayıtlar, hukuka aykırı delil niteliğinde olup, ceza muhakemesinde hükme esas alınamaz ve dışlama kuralı gereği dosyadan çıkarılır. Bununla birlikte, kişinin ani gelişen, başka türlü ispat imkânı bulunmayan ve kendisine karşı işlenen haksız bir saldırıyı kanıtlamak amacıyla kaydettiği ses veya görüntü kayıtları, bazı istisnai Yargıtay kararlarında hukuka uygun kabul edilebilmektedir. Yine de asıl olan, dijital verilerin toplanması ve saklanması işlemlerinin mutlak surette hukuki bir zemine ve kanunilik ilkesine dayanarak gerçekleştirilmesidir.